مرگ دست کیست؟
 
درباره اين که مرگ به دست کيست و چه کسى يا چه کسانى جان هاى انسان ها را مى گيرند؟ مطالبى را بيان مى کنم . قرآن مجيد، مرگ و گرفتن جان ها را به سه طايفه نسبت مى دهد و مسئوليت آن را با سه کس ‍ مى داند.
1 - مسئوليت آن با خداست . او جان مخلوقات را مى گيرد. قرآن در اين باره مى فرمايد:
الله يتوفى الانفس حين موتها

((خداوند جان (مخلوقات را) به هنگام مرگ مى گيرد)).
2 - نسبت مرگ با ملک الموت است . قرآن در اين باره مى فرمايد:
قل يتوفاکم ملک الموت الذى و کل بکم 
(اى پيامبر به مردم ) ((بگو: ملک الموت ماءمور (گرفتن جان شماست ) و روح شما را مى گيرد، سپس به سوى پروردگارتان باز مى گرديد)).
3 - نسبت آن را به ملائکه داده است . در يک جا مى فرمايد:
الذين تتوفاهم الملائکة طيبين

(پرهيزکاران ) ((کسانى هستند که فرشتگان جانشان را مى ستانند در حالى که طيب و پاکيزه اند از همه بدى ها و زشتى ها)).
در جاى ديگر مى فرمايد:
الذين تتو فاهم الملائکة ظالمى انفسهم
(کافران ) ((کسانى هستند که فرشتگان جانشان را مى گيرند در حالى که بر خويشتن ستم کرده اند)).
چگونه مى شود که مرگ را گاهى به خدا و گاهى به ملک الموت و گاهى به ملائکه نسبت مى دهند؟ آيا همه آنها با کمک همديگر جان مخلوقات را مى گيرند؟ يا هر کدام جان افراد مخصوصى را مى گيرند. در اين باره نظرياتى وجود دارد. از جمله :
1 - قبض روح افراد به حسب رتبه و مقام آنان است . جان افراد کافر و مشرک ، جنايت کار و خيانت کاران ، بى دين ، و بدکاران را ملائکه مى گيرند و روح مؤ منان و زاهدان ، علما و صالحان را ملک الموت و روح دوستان و مقربان الهى را خدا مى گيرد.
2 - از امام صادق عليه السلام درباره گرفتن جان افراد سئوال شد: با توجه به اين که در يک زمان ، بسيارى از مردم در اطراف جهان از دنيا مى روند که شمارش آنها را جز خدا نداند، اگر تنها ملک الموت قبض روح مى کند با آيات ياد شده چگونه ممکن است ؟
فرمود: خداوند براى ملک الموت دستياران و کمک کارانى از فرشتگان را قرار داده است که آنها جانها را از طرف ملک الموت مى گيرند، ملک الموت هم علاوه بر جان هايى که خود گرفته است جانهاى ديگرى که ملائکه گرفته اند را نيز مى گيرد و همه آنها را خداوند متعال از ملک الموت مى گيرد و به سوى خود مى برد. آيات ذکر شده منافات با هم ندارند؛ زيرا ملک الموت و ملائکه همه فرمان برداران حق و مجريان دستورات او هستند.
اين قضيه درست مانند وزير کشور و استاندار و فرمانداران اوست . وزير کشور استاندارى را به نمايندگى از جانب خود انتخاب مى کند و استاندار هم فرماندارانى را براى اجراى دستورات و انجام کارها و نيازها ماءموريت مى دهد و آنان را به نقاط مختلف مى فرستد.
3 - در اخبار آمده است : ملک الموت ما بين زمين و آسمان قرار دارد، اعوان و انصارش روح انسان ها را از جاى خودشان مى گيرند تا وقتى به گلوى آنان رسيد. در اين هنگام ملک الموت روح ها را مى گيرد و از بدن ها خارج مى کند و به سوى خدا مى برد.
در اين اخبار مى گويد: اول ملائکه جانها را مى گيرند و تا گلو مى رسانند بعد ملک الموت آنان را از بدن خارج مى کند که هر دو در گرفتن روح دخالت دارند.
4 - نقل شده است : براى ملک الموت حربه و سلاحى است که بزرگى آن ، از مغرب تا مشرق مى باشد و او بر تمام جهان احاطه دارد و همه مردم را مى تواند در يک لحظه مشاهده کند. هيچ خانه اى نيست مگر آن که ملک الموت روزى دو مرتبه با اهل آن ديدار مى کند. وقتى ديد انسانى مرگش ‍ نزديک شده است ، با آن سلاحى که در دست دارد بر سر او مى زند و مى گويد: (به هوش باش ) الان لشکرهاى مرگ به ديدن تو مى آيند.
در اين حديث مى گويد: اول ملک الموت با ضربه بر سر انسان مى زند و بعد ملائکه براى قبض روح او آماده مى شوند.
5 - عده اى گفته اند: آن کس قادر بر مرگ انسان است خداوند متعال مى باشد که شريک و ياورى ندارد. او قبض روح افراد را به ملک الموت واگذار کرده است به طورى که او قدرت ندارد روحى را جلوتر يا عقب تر قبض کند. ملک الموت دستياران و کمک کارانى دارد که آنها جانها را از جاى خود بيرون مى کشند تا به گلو رسد و ملک الموت آنها را از جسد بيرون مى آورد.
 
برگرفته از اینترنت

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد

فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد

تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد

دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد

باید کتاب را بست.

باید بلند شد

در امتداد وقت قدم زد،

گل را نگاه کرد،

ابهام را شنید.

باید دوید تا ته بودن.

باید به بوی خاک فنا رفت.

باید به ملتقای درخت و خدا رسید

باید نشست

نزدیک انبساط جایی میان بیخودی و کشف.

سهراب سپهری

خیلی ها شده که ازم پرسیدن چی شد که بابات فوت کرد و دار فانی رو وداع گفت؟

منم برای دل خودم می نویسم شاید با این کار یه کم یاد محبتای پدرم بیفتم که الان از این نعمت محرومم بله وجود پدر نعمتیه که مثل تموم نعمتا تا وقتی داریم قدرشو نمی دونیم و وقتی نداریم تازه یادمون میفته چه نعمتی داشتیمو قدرشو نمی دونستیم

پدرم ۳ سال قبل از فوتش بود که  دچار مریضی نا مشخصی شد اوایل پاهای پدرم شب و روز درد می کرد چه شبایی که من پا میشدم و می دیدم که بابام نشسته و پاهاشو دست گرفته و از شدت درد نمی تونه بخوابه پس از ۱ سال که پدرم با این درد روزشو شب و شبشو روز کرد تصمیم گرفت تازه بره پیش دکتر اول رفتیم بیرجند دکتر بیرجند برای یه ماه دارو داد که هیچ فایده ای نداشت گذشت و هنوز هیچ بهبودی در بیماری پدرم احساس نمی شد کم کم عوارض بعدیه بیماری هم شروع شد تهوع یکی از این عوارض بود فایده نداشت پدرم من که سوم متوسطه بودم رفت یزد یه ماه اونجا بستری بود جالبه دکترای یزد عوامل بیماریه پدرمو فلجی که در دوران کودکی گرفته بود تشخیص دادن که عوارضشو الان در سن ۴۷ سالگی بروز داده بعد از یه ماه بستری پدرم با همون حال و با یه کیسه دارو برگشت پزشکها گفته بودن دوره ی درمان شاید ۲ ماه ۶ ماه ۱ سال ۵ سال و شاید ۱۰ سال طول بکشه که پدرم سلامتیشو دوباره بدست بیاره و مجبور نباشه شب تا صبح رو بیدار باشه گذشت و بعد از یه سال که گذشت و پدرم که دیگه طاقت تحمل این بیماری عجیب و غریب رو نداشت تصمیم گرفت این دفعه به جای بیرجند و یزد به تهران بره دوره ی اول که رفت دکتر برای پدرم دارو داده بود و گفته بود بعد از 1 ماه دوباره بر گشته تا تحت معالجه قرار بگیره 20 روز از این 1 ماه نگذشته بود که روی انگشتان پای پدرم لکه های سیاهی ایجاد شده بود پدرم خدا رحمتش کنه می گفت از کفشامه (ای دل غافل) الان دلم برای پدرم می سوزه که روی اشتباه دکترای یزد و بیرجند باید اینطوری بشه پدرم بعد از اینکه پاهاش اینطوری شد رفت تهران جالبه روزی که پدرم می خواست بره تموم عمه ها و اقوام اومده بودن منم رفتم بیرون کار داشتم اتفاقا با کفشهای پدرم رفته بودم وقتی بر گشتم بابام داخل ماشین منتظره من بود تا بیامو کفشاشو بدم وقتی اومدم با عجله کفشاشو دادم و بدون خداحافظی پدرم رفت چون عجله داشت وقتی پدرم رسید تهران دکترا گفته بودن متاسفیم دیر شده باید پای پدرتون از مچ قطع بشه چون خون لخته شده و بعد از ۱ ماه دوباره خون شروع به لخته شدن می کنه و باید از زانو قطع بشه بابامو برده بودن پیش دکتر متخصص تری که دکتر قبلی معرفی کرده بود دکتر جدید گفته بود پدرتون رو عمل می کنم جوری که بعد از عمل از کوه بره بالا .عمل کردن و ۲ هفته ای از عمل گذشته بود که دکتر پدرمو مرخص میکنه موقع لباس پوشیدن پدرم دوباره حال پدرم بد میشه و فشار خون به ۲۳ می رسه دوباره پدرمو بر گردوندند و بستری کردن و اون ساعات. اخرین ساعتایی بود که پدرم در این دنیا چشماش پلک می زد و نیمه های شب بوده که پدرم اخرین پلکشو به این دنیا میزنه و بدون خداحافظی از خانوادش میره و ما رو در این دنیا تنها میزاره تا خودمون تنهایی با مشکلات این دنیا بجنگیم و شب 17 ماه خرداد 85 معلوم نیست که چه بر پدرم گذشته تا پدرم بعد از سه سال و بعد از تحمل ناملایمتی های این دنیا پیش خدا رفته تا ما هم مثل همه دوباره ارزوی دیدنشو داشته باشیم ارزویی که هیچ وقت بهش نخواهیم رسید پدر جان الان می فهمم که چقدر دوست داشتم الان قدرتو میدونم الان وقتی کمرم زیر مشکلات این زندگی خورد میشه قدر زحمات تو رو میدونم ما رو که تنها گذاشتی و خودت تنها سفر ابدی رو انجام دادی روحت شاد باد .

چیزی جز درد دل نبود منو ببخشید  

روشنایی رو شبا دار می زنن

با یه مشت آگهی هفته و سال

روز و شب مرگ و دارن جار می زنن :

*

سه روز  از رفتن  پدرم گذشت

هفت روز از گم شدن  پدرم

چل روز از دود شدن  پدرمون

یه سال از مجلس ختم پدرم

*

شمعای سقاخونه دود شدن

اسمی از سقا نموند ساقی نموند

باد زد و آگهی یا رو پاره کرد

رو دیوار غیر هوالباقی نموند

*

با سه قطره خون یه شب سرخ کنین

برگای سیاه تقویم منو

با شمام آی دیوارا جار بزنین

یه روزم مجلس ترحیم منو ...

اللهم صل علی محمد و آل محمد

اشکم در اومد و راستشو بخواهید گریه کردم

شب که خوابیدم فکر کنم از همون اوایل خواب تا صبح فقط خواب پدرمو دیدم خواب های جورواجور صبح

که پا شدم فقط از خدا خواستم روح پدرمو شاد کنه و فاتحه ای براش خوندم

از شما هم تمنا دارم هر کدوم که چشمتون به این مطلب افتاد برای شادی روح پدرم یک صلوات

بفرستید     ممنون

           «الذى خلق الموت و الحيوة ليبلوكم ايّكم احسن عملاً»

 آن كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كداميك از شما بهتر عمل مى‏كند .

     قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «من اكثر ذكر الموت احبّه اللَّه». 

                             ««««  مرگ  »»»»

مرگ مفارقت روح از بدن است كه براى همه موجودات بجز ذات اقدس خداوند متعال اتفاق مى‏افتد اما

كيفيت آن در افراد مختلف متفاوت است براى بعضى بسيار آسان و براى بعض ديگر بسيار مشكل است.

امام صادق (ع) مى‏فرمايد: «مرگ براى مؤمن بسان بوئيدن بوى خوش است كه به خاطر خوشى

آن، به خواب سبك مى‏رود و همه دردها، از او رخت بر مى‏بندد» .

 خدايا ! مرا در سختيهاي مرگ کمک کن!

خدايا ! مرا در غم و اندوه عالم قبر، ياري فرما!

خدايا ! مرا در تنگناي قبر حمايت فرما!

خدايا ! مرا در تارکي قبر ياور باش!

خدايا ! مرا در وحشت قبر ياري نما!

 نمک بر زخم من شيرين تر از خواب سحر گردد ، جگرها خون شود تا يک پسر مثل پدر گردد .

مادر سر چشمه گیتی...

غنچه ای در سبزه زار زیبای طبیعت شکفت و کلمه ی مادر ، در پهنه گلبرگان سرخ آن او که همچون خون مادر است ، بیرون جهید و خود را در آسمان بیکران آبی  سوار بر بال پرنده محبت دید.

آری! به راستی مادر کیست که گیسوانش هم چون گیسوان فرشته طلایی است؟ مادر کیست که زمزمه محبتش لالایی اوست؟

مادر آنست که گهواره چوبین فرزندش را از لابلای صخره ها و از میان آبشارها و صدها گل زیبای یاسمن بیرون می کشد و با دستان مهرآمیزش آن را تکان می دهد...

مادر آنست که اشکش همچون شبنم بر قلب گلبرگ ، گل عشق است، صدایش هم چون مرغ غزل خوان در طبیعت است و بوسه اش همچون نور خورشید بر سبزه زار است و استواریش همچون کوهی بر دل خاک...

روزت را ارج می نهم و بوسه میزنم بر جای پایت.

مادرم:
قدمهایت را بر روی چشمانم بگذار، تا چشمانم بهشت را نظاره کنند...

چون هستي من ز هستي توست                        تا هستم و هسـتي دارمت دوست

مادر گوهر گرانبهايی است؛بی مثل در آفرينش

نيمي از من مال تو
نيم ديگر هم مال تو
تمام قلب و احساسام وقف تو
به خدا دگر چيزي ندارم
همان هم مال تو
جان ناچيزم فداي موي تو
مادرم
اي عصاره ايمان
اي چكيده ايثار
اي خود عشق
عاشق بودن و عاشق ماندن
را به من هم بياموز
 

روزي همراه پرنده هاي مهاجر خواهم رفت ..

تا شايد در نبودن معناي بودن را بدانيم، شايد برايمان نبودن بهتر از بودن باشد.

روزي خواهم رفت و تنديس بلوري تو را با خود خواهم برد

و آن را رو به روي خود، روي صندلي خيالم خواهم نشاند

و در سکوت غربت ، راز ها و نيازها با آن خواهم کرد.

بگذار زندگي اين بار هم در نبودن معنا شود

براي پرنده ي هميشه در قفس، پرواز کم است. بايد مهاجر باشد !شايد

مهاجر بودن هم کم باشد.وقتي هستي به تمامي باش و وقتي نيستي نباش..

اصلاْ نباش . پس بايد رفت بايد به تمامي رفت.

براي هميشه بايد رفت.

به جايي که هيچ نشان پستي ندارد !

هيچ بليط برگشتي نيست !

با آنکه دو سال از درگذشت عزیزترینمان می گذرد به هر گوشه و کنار خانه که نگاه می کنیم

خاطرات پدرمان هنوز بر جاست وهر جا که نگاه می کنیم خاطراتی خوش دل ما را به سوز می آورد و

جگرمان را آتش می زند کسی که به ما درسهای زیادی داد و ما را به اینجا رساند و در حال درس دادن ما

 سفر کرد و  ما را تنها گذاشت تا از این پس خودمان از این دنیای عجیب و غریب درس بگیریم و به جلو

 بریم . پدر جان هر جا که هستی و می دانم که ما را نظاره می کنی روحت شاد باشد به ما سر بزن و

بیا به خوابمان تا دل ما از دوری تو بیش تر از این نسوزد و همچنین وجود تو را در کنار خودمان بیش تر

حس کنیم.................................................روحت شاد...................................

می دونید امروز یعنی ۱۰ اردیبهشت یاد چی افتادم یاد روز پدر

دقیقا ۷۶ روز دیگه مونده به این روز فرخنده و مبارک ولی چون خودم یادم افتاد گفتم به شما هم گوشزد

کنم که یادتون نره حداقل با یه تبریک دل پدرتون یا با یه صلوات مانند من روح پدرتون را شاد کنید

یادتون نره

ياد مرگ و ذخيره براى آخرت

شايد خطبه‏اى از نهج البلاغه را نتوان يافت كه در آن اشاره‏اى به پستى دنيا نشده باشد، اما بعضى جاها تعبيرات بسيار كوبنده‏اى نسبت‏به دنيا دارد كه براى شنوندگان و دوستان حضرت بسيار ارزنده است.اميرالمؤمنين‏عليه السلام در يكى از خطبه‏هاى خود، بى‏مقدارى و زودگذرى دنيا را به رطوبت‏باقى مانده از ظرف آبى تشبيه مى‏كنند كه آب آن را خالى كرده باشند; مگر در چنين ظرفى چقدر آب مى‏ماند كه انسان براى رفع تشنگى خود به آن توجه كند؟ در دنيا نيز همين اندازه چيز وجود دارد.حضرت در جايى ديگر، درباره پستى و بى‏ارزشى دنيا مى‏فرمايند: دنيا در نظر من از آب بينى بز زكامى هم كم اهميت‏تر است.

یکی از اموری که فکر کردن به ان باعث ایجاد تحول در راستای معنویت

 ورشدان می شودهجرت ازاین جهان مادی وسفرکردن به عالم  ونشئه

دیگر است واین هجرت در تاریخ بشریت به مرگ تعبیر می شود.برای

 کسی که الهی فکر می کند مرگ پایان همه چیز نیست یعنی ما با مرگ

 نابود ونیست نمی شویم بلکه از ظرفی به ظرف دیگری منتقل می شویم ...

مرگ گاهی ر یحان میچیند

مرگ پایان کبوتر نیست.

مرگ در ذهن اقاقی جاریست.

مرگ در آب هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می­گوید.

و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت.

ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است.

هرگز از مرگ نهراسيده‌ام
اگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.
هراس ِ من ــ باري ــ همه از مردن در سرزميني‌ست

جُستن
يافتن
و آن‌گاه
به اختيار برگزيدن
و از خويشتن ِ خويش
باروئي پي‌افکندن ــ

اگر مرگ را از اين همه ارزشي بيش‌تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسيده باشم.

اندوه امام عسگری علیه السلام در سوگ پدر

امام حسن عسگری علیه السلام در مراسم تشییع پیکر مطهر پدرش، امام هادی علیه السلام، گریبان چاک کرد. کسی به نام ابو عون برای او نامه نوشت که: «چه کسی از اولیای خدا را دیده‌ یا شنیده‌ای که در عزای کسی گریبان چاک کرده باشد؟»

امام حسن عسگری علیه السلام در پاسخش نوشت: «ای نادان! تو چه می‌فهمی؟ بدان که موسی علیه‌السلام در عزای برادرش هارون گریبان چاک کرد.»

در سوگ تو دلم چه غمین است وچه حزین و چه  حزن و اندوهی جانکاه بر قلبم چنگ انداخته و

دلم دریای درد ، گاه دلتنگ تو و گاه یاد ایام قدیم است .

پدر آنگاه که کودکی بیش نبودم در کنار تو با نگاه کردن به دستهای پینه بسته و پر توان تو رمز و راز زندگی را آموختم .

چراغ راه من ،

شعله فروزان هستی من دست آموخته های توست .

پدر ای آنکه دور از من وهمه دنیای منی ،  ای آنکه دور از من و در  های های منی !

پدر در محفل تنهایی ودرد وحزن و اندوه آنگاه که به تو می اندیشم می بینم که هرچه دارم از

تو دارم . پدر بهترین الگو برای صبر و شکیبایی و تلاش و همت ودانش اندوزی و دانش پروری

برایم درس و آیینه روزگار بودی!

 پدر تو روح

وروان من بودی و من در سوگ تو دلی در سینه پردرد دارم . گرچه خنده بر لب دارم اما دلی

غمگین  و پردرد دارم .  روح وروانت شاد باد !

گشته است چشمان ما از درد و غم دریا پدر  

                      ما  چه گوئیم بی تو از فردا و فردا ها پدر

                                               تکیه گاه ما تو بودی و امید و آرزو

                                                               بی تو این دنیا ندارد رنگ شادی ها پدر

            آب  بابا  ...

یه قصه ی قدیمی      یه قصه گوی خسته   

وقتی بابا نداری       نوشتنش رو تخته        چه سخته  چه سخته

وای بابا ندارم         بابام چشماش شکسته

بابام چشماتو واکن   ببین قلبم شکسته

خدا بابام نمرده         بابا اهل نبرده

یه گوشه ای میمیرم   اگه که بر نگرده

 بابا چشماتو واکن     بابا منو نگاه کن

ببین دلم شکسته        بابا لبات وا کن

                    بابا منو صدا کن   بابا لبات واکن

                    بابا منو نگاه کن   بابا چشمات واکن

آب  بابا چه سخته  نوشتنش رو تخته  وقتی بابا نداری  گفتنشم چه سخته

آب  بابا خداحافظ  رفتی بابای خوبم   می خوام برم رو خورشید عکس تو رو بکوبم

مرگ وارونه ی یک زنجیر نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاریست

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

مرگ در حنجره ی سرخ................. گلو می خواند

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

مرگ گاهی گل می چیند

گاه در سایه نشسته به ما می نگرد

و همه می دانیم

                                  ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است